غمی غمناک ( سهراب سپهری)

---

شب سردی است و من افسرده
راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
 می کنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
قصه ها ساز کند پنهانی
نیست رنگی که بگوید با من
اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل
وای این شب چه قدر تاریک است
 خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
صخره ای کو که بدان آویزم ؟
مثل این است که شب نمناک است
دیگران را هم غم هست به دل
غم من لیک غمی غمناک است

   پس از باران

---

اي دماوند پس از باران من  

اي رسيده تا لب ايوان من 

اي تكانده برف را از شانه‌ات باز بيرون آمدي از خانه‌ات  

 آمدي با ان كلاه برف خود 

آمدي با سال آه ژرف خود 

شير صبح ونان خورشيدت به دست  

گام‌هاي گرم تو يخ را شكست 

اي عموي پير من حرفي بزن 

بر سكوت شيشه‌ها برفي بزن  

اي نهان در هاله افسانه ها 

شعله‌هايت در اجاق خانه‌ها 

باز هم از نور واز آتش بگو 

باز هم افسانه از آرش بگو 

تير آرش راه مي‌پويد هنوز  

در مسيرش مي‌دمد گل‌هاي روز 

چشم ارش چون هوا باراني است 

تير او در اوج سرگرداني است  

باز ارش همچو روحي شعله ور 

 مي‌سپارد راه در اين بوم وبر

 جان آرش باز هم پر مي زند

 گوش كن دارد يكي در مي زند

 مي‌رسد از راه ابري تبره فام

  روي لب ها حرف‌هايي ناتمام

 ميهمان حس مي‌كند نا خوانده است

 پشت در آهي از او جا مانده است

شعر از عمران صلاحي